dinsdag 9 oktober 2018

Moeder-zijn gaat nooit over

Wat was ik toch blij en fier toen ik dat kleine dropje voor het eerst in mijn armen kreeg.
52 cm 3,5 kg kind dat alleen maar kan spartelen, huilen, drinken en slapen.
En met de baby kreeg ik ook een overweldigend moedergevoel cadeau.

Voor de meesten onder ons is dat allemaal heel normaal en natuurlijk, maar ik kreeg mijn eerste kind via adoptie. Bijna een maand oud was hij en hij maakte van mij een moeder.

En nu, zoveel jaren later wordt mijn moeder-zijn weer hard aangesproken. Want hoewel de baby van toen nu een volwassene van 1,80 m en 70 kg is, blijf ik voor hem zorgen als dat nodig is.

Als wij in gevaar verkeren, ons ziek voelen of veel pijn hebben, roepen we op onze moeder.
Een jonge man met psychische problemen en emotionele onrijpheid doet dat nog harder.
Een twaalftal dagen geleden werd hij gedwongen opgenomen en gisteren beslisten de vrederechter en de psychiater dat hij nog moet blijven. Daarenboven ziet de evolutie van zijn keelkanker er niet goed uit om niet te zeggen zeer slecht. Hij heeft zijn mama nodig.

En ikzelf?
Je kind zien lijden is van het ergste dat je kan overkomen. Het leven van en met onze zoon is voor zijn ouders, zijn zus en zeker voor hemzelf een grote lijdensweg geweest. We hebben alles geprobeerd, we hebben mooie momenten gekend, maar ook veel problemen. Hij heeft voor super veel stress gezorgd en toch ... als hij huilend belt, zijn verdriet uitschreeuwt, breekt mijn moederhart. Ik kan niet veel doen, alleen luisteren, bemoedigen en liefhebben.


Mijn zussen en broers zeggen me dat ik nu rust kan vinden, nu hij verzorgd wordt. Ze weten niet hoe verdriet en zorgen mijn hele wezen onrustig maken. Aan geadopteerde kinderen wordt wel eens gezegd: "jij bent niet in mijn buik gegroeid, maar in mijn hart". Dat hart wordt nu zwaar op de proef gesteld, want moeder-zijn gaat nooit over en ik zie hem toch zo graag!

 
 
 

dinsdag 21 augustus 2018

Zomer

Wat was dit een zalige zomer. Ik weet het, eigenlijk is het helemaal nog niet gedaan met al die heerlijkheid, maar zodra de temperaturen wat beginnen te veranderen, krijg ik zin in het volgende seizoen.

Dit jaar gaan we omwille van de ziekte van mijn zoon (terminaal kanker) niet naar Compostelal stappen. Eerst vond ik dat wel erg, nu ben ik er helemaal overheen. Er zijn belangrijkere dingen in het leven dan een pelgrimage. Trouwens, de kathedraal van Santiago de Compostella zal er volgend jaar ook nog wel staan. En pelgrimeren kun je in het alledaagse leven ook wel.

Wat maakte mijn zomer zo fijn?

Natuurlijk de overdaad aan zon. Ik denk dat ik mijn voorraad vitamine D goed heb aangevuld.
Daarna komen de kookboeken. Hoewel het niet echt evident is om bij zeer zomerse temperaturen aan het fornuis of de oven te staan, heb ik toch nogal wat recepten uitgeprobeerd uit de kookboeken die ik voor mijn verjaardag kreeg.

En toen kreeg ik van Delhaize de vraag om hun bio producten te promoten.
Bio, dat deed ik, graag. Ik ging met de boodschappentas naar de supermarkt: keuzestress :-)


Thuis sneed ik de aubergines in plakken om eerst te roosteren. Dat smaakt altijd veel beter! De plakken aubergine bestrooi je met grof (zee)zout en laat je een half uurtje uitlekken. Je droogt ze af en daarna krijgen ze een beetje olijfolie en specerijen (peper, sumak en pul biber in dit geval) en ze mogen dan wat bruinen onder de grill.


 
Samen met aardappeltjes, paprika, kippenstukjes, uien, courgettes en feta mogen ze nog eens een half uurtje in een warme (180°) oven. En dan is dit het resultaat:


Het sausje is bio yoghurt met kruiden: peterselie, munt, peper, zout.

De gasten, groot en klein, waren opgetogen en de hele schotel is leeggesmuld.

 
 
Ook Flynn, de huiskater, was in de wolken!

 
 
De bio-zomer is geslaagd. Ik koop nu meer bio producten dan vroeger. Onbespoten is toch wel beter. Ook in de kruiden- groentebak gebruik ik geen pesticiden of chemische groeimiddelen en toch hebben we zoals elk jaar weer een oerwoud rucola en een overdaad aan rozemarijn  en salie. Ook de sla, selder en bietjes doen het goed ondanks de droogte.
 
 



 
 
De lavendel die  twee jaar geleden samen met witte klimrozen de buxus mocht vervangen, is geoogst, een deel toch. De geurige zaden ga ik op een doek uit de halmen schudden en dan in een blikken doos bewaren. Die komen zeker in kruidenzakjes.
 
 
 
Als je verschillende kruiden in zaad laat komen, heb je een rijke oogst voor de keukenkast. Korianderbolletjes hingen eerst  buiten en liggen nu binnen nog te drogen:
 
 
 
In het avondlicht zijn de kleuren niet echt helemaal in orde, maar dat vergeef ik mezelf met veel plezier!
 
Niet alleen de keuken kwam aan haar trekken deze zomer. We gingen fietsen, ik kreeg al twee wespenbeten en we gaan drie keer per week naar de fitness! Wie had ooit gedacht dat ik fitness plezierig zou vinden?! Ik zeker niet en toch is het wonder gebeurd. Ik laat mezelf met veel plezier 's morgens een beetje (veel) afzien. Het doet deugd. Ik laat alle problemen los en zweet me te pletter.
 
 
En nu is dat hele feest bijna voorbij. Eigenlijk ben ik zo gelukkig met hoe deze zomer verliep, dat ik de herfst of winter heel optimistisch tegemoet zie. Het is goed geweest, we hebben volop genoten van het geen-jas-en-paraplu-weer en nu is het opnieuw tijd voor wat anders. Wij, mensen van het gematigde klimaat, hebben deze afwisseling nodig. De zomer neemt stilaan afscheid, ik ben er helemaal klaar voor!
 
 




vrijdag 13 juli 2018

De nieuwe mal

Voor mijn verjaardag vorige maand kreeg ik o.a. een nieuwe gipsen mal. Dat is een goede stimulans om opnieuw met keramiek te beginnen.

Het is een vrij ruime mal voor een ronder schotel met een platte bodem. Ideaal voor sla of groente.

Eerst gebruikt ik hem als drukmal voor zwart bakkende klei. Ik legde rolletjes klein in de vorm en maakt die mooi glad. De buitenkant liet ik onbewerkt zodat het handwerk later zichtbaar blijft.

Nu is de kom nog bruin, maar na de glazuurbak op zeer hoge temperatuur zal ze zwart worden. Dat is tenminste de bedoeling.


 
 
 
Gisteren kocht ik een nieuwe emmer gietporselein en werd de mal weer van zijn plaats gehaald.
 
Eerst volgieten en laten staan. Dat duurde een kwartiertje. Het vocht trekt in de poreuze gipsen wand en er ontstaat een laagje vaster porselein. Dan wordt de mal leeggegoten en blijft er op de wand een dunne of dikker laag porselein over. Die moet nu verder drogen.
 

 
 
Dat was gisterenavond. Vanmorgen was het porselein zo opgedroogd dat het van de gipsen wand los was gekomen. Tijd om de nieuwe kom-in-wording uit de mal te halen.
 
 
 
 
 
 
De sporen van de zwarte klei zijn aan de buitenkant nog wat zichtbaar op het witte porselein.

 
 
Nu moet ik de rand nog afwerken, de kom laten drogen en dan kunnen ze allebei in de oven voor een eerste bakbeurt op 950°C. Geduld!
 
 

Ik ben blij dat ik weer de energie en de zin gevonden heb om opnieuw aan de slag te gaan. Het zal me helpen om mijn emoties van kwaadheid op de zoon en verdriet om de zoon wat te temperen.
 
 
 
 
 

zondag 8 juli 2018

Een jaar en zoveel gebeurtenissen later...

Het is ruim een jaar geleden dat hier nog eens iets verscheen.
Had ik geen tijd? Had ik geen zin? Gebeurde er niets? Geen idee.

De tijd snelde voorbij en bracht een heleboel hoogte- en dieptepunten mee.

Wij stapten van Porto naar Compostela. Wij, d.w.z. mijn man en ik de eerste week, ik alleen de volgende dagen omdat hij van de dokter niet verder mocht met een gewonde voet.
Samen stappen is goed, verrijkend. Alleen stappen is anders, maar niet minder verrijkend. Ik heb genoten van de 'eenzaamheid' die geen eenzaamheid is en van het weerzien bij aankomst, dat heel intens was.


 

Daarna werden de tenen van mijn linkervoet wat rechter gezet en wat ik een tijdje niet tot slecht ter been.
Gelukkig heb je dan nog je handen en die breiden eindelijk de wintertrui voor de dochter af.

En ergens in begin februari kreeg ik een beet van de kat. Dat gebeurt nog wel eens, maar nu was het serieus: een mooie bacteriële ontsteking met een opgezwollen hand, 2x op spoed, 2x naar huisarts en 14 dagen een verpleegster die de ene wiek uit de wonde haalde en er een andere instak.
 
 
Na die kwaaltjes ging het weer bergop en had ik tijd en zin om weer te quilten.
 
Een dekentje voor mijn zus K
 

Een kerstquilt die later naar mijn moeder verhuisde (hier de helft en zonder boord)
 
 
Een babyquilt voor het toen nog niet geboren zoontje van petekind J
 
 
Een opdracht in quiltgroep Het Eekhoorntje: de vier seizoenen, bij mij in één boom
 
 
 
Ondertussen hadden herfst en winter plaats gemaakt voor de lente die onze tuin voorzag van een weelde aan witte roosjes
 
 
 
En nu is het weer volop zomer, een zomer om niet te vergeten. Zoveel zonnige, warme dagen op rij, altijd buiten eten, lekkere schotels (proberen) klaarmaken, pas laat licht aansteken.
 
Ook de zomer waarin half België regelmatig uit zijn dak gaat, nu de Rode Duivels de ene overwinning na de andere behalen. Het is muisstil op straat tijdens de wedstrijd. Er is overal in de buurt gejoel en gejuich zodra er weer een doelpunt gevallen is.
 
Maar ook de zomer waarin de zoon ongeneeslijk ziek is. Hij heeft op dit moment niet veel last en we hopen dat het zo nog wat mag blijven. We proberen mooie momenten te sprokkelen hoewel dat met een jonge man met een persoonlijkheidsstoornis niet evident is. Op dit moment is er alleen woede, wanhoop, ontkenning, opstandigheid en schelden op iedereen en vooral op zijn vader en op mij. Zijn zwarte haren is hij kwijt, niet zijn wilde en weerbarstige.
Hij zei me in januari dat 2018 een grote verandering in zijn leven ging betekenen. Hij heeft gelijk, maar niet in de zin die hij bedoelde.
 
 
En zo kabbelt de tijd verder en ga ik naar de fitness (knap van mezelf!) om mijn uithouding wat aan te scherpen. Dit jaar gaan we gezien de omstandigheden niet stappen. Ik begin aan een nieuwe quilt, ik ben weer bezig met de keramiek en mijn nieuwe draaischijf en ik probeer te genieten van wat elke dag weer brengt.
 
 
 
 
 



 


 
 



zondag 4 juni 2017

Venezia, la Serenissima

Het is een lang verhaal, maar het resultaat bestond uit een uitstap naar Venetië, mijn toevluchtsoord in moeilijke tijden (vroeger).

Drie jaar was het geleden dat ik nog eens voet aan wal zette in La Serenissima en ik keek er echt wel naar uit!

Ik vat even samen: het was heerlijk warm, er was veel volk, het Dogenpaleis, de San Marcobasiliek, de Rialto, het San Marcoplein lagen en stonden vrolijk te blinken. Het hotel aan de Riva degli Schiavoni was een schot in de roos met zijn sublieme uitzicht vanop het dakterras, zijn koele kamers en zijn heerlijke ontbijt. De pizza al fresco smaakte zoals een pizza echt kan smaken. Samen met de dochter werd het gewoon genieten. Zalig toch?!

foto van Christ'l Beyers.

En toen kwamen we voorbij mijn super geweldige handtassenwinkel. Stond daar toch niet een tas zo hard naar mij te lachen?!

 foto van Christ'l Beyers.

Ja, ik heb lang getwijfeld en ja, ik ben overstag gegaan.

Veel cultuur zie je hier niet. Die heb ik niet gefotografeerd. Wees er maar zeker van dat we alles gezien hebben, dat we bijna alle bruggen op- en afgelopen zijn en dat we zeer tevreden en voldaan terug naar huis vlogen!



donderdag 11 mei 2017

Driehoekjes (quilt)

Een tijdje geleden maakte ik een aantal lapjes met driehoekjes in blauwachtige tinten.



De stukjes bleven liggen omdat ik niet helemaal overtuigd was van de schikking die ik in gedachten had.

Uiteindelijk kreeg de lay-out een definitieve vorm en kon ik van de stukjes een geheel maken.




Een blauwe achterkant, diagonale quilting (stich in the ditch) en een boord van verschillende blauwe stoffen en de quilt is klaar om weg te geven.








woensdag 12 april 2017

Een hemel vol sterren

U vraagt, wij naaien.


Op vraag van een vriendin begon ik aan een nieuwe quilt: een met zachte kleuren, liefst wat aardetinten.
Ik koos voor sterren omdat die mooi zijn en veel betekenis hebben.


Hier is de hele fabricatie in beeld:


Per ster 6 ruiten snijden.








Van die ruiten een ster naaien.








De tussenruimte vullen met achtergrondstof (ook ruitvormig).








De sterren schikken.








De verkeerde kleuren vervangen door nieuwe, beter sterren. Tien in dit geval.
Alle sterren eerst in rijen en dan tot een geheel verbinden.






De lege plaatsen aan de zijkant opvullen met achtergrondstof.Rondom twee boorden in verschillende kleuren naaien.
Voorkant, tussenvoering en achterkant vastmaken en doorstikken, quilten.






Nog een boordje om alles af te werken.


En dan genieten van het resultaat.