vrijdag 13 juli 2018

De nieuwe mal

Voor mijn verjaardag vorige maand kreeg ik o.a. een nieuwe gipsen mal. Dat is een goede stimulans om opnieuw met keramiek te beginnen.

Het is een vrij ruime mal voor een ronder schotel met een platte bodem. Ideaal voor sla of groente.

Eerst gebruikt ik hem als drukmal voor zwart bakkende klei. Ik legde rolletjes klein in de vorm en maakt die mooi glad. De buitenkant liet ik onbewerkt zodat het handwerk later zichtbaar blijft.

Nu is de kom nog bruin, maar na de glazuurbak op zeer hoge temperatuur zal ze zwart worden. Dat is tenminste de bedoeling.


 
 
 
Gisteren kocht ik een nieuwe emmer gietporselein en werd de mal weer van zijn plaats gehaald.
 
Eerst volgieten en laten staan. Dat duurde een kwartiertje. Het vocht trekt in de poreuze gipsen wand en er ontstaat een laagje vaster porselein. Dan wordt de mal leeggegoten en blijft er op de wand een dunne of dikker laag porselein over. Die moet nu verder drogen.
 

 
 
Dat was gisterenavond. Vanmorgen was het porselein zo opgedroogd dat het van de gipsen wand los was gekomen. Tijd om de nieuwe kom-in-wording uit de mal te halen.
 
 
 
 
 
 
De sporen van de zwarte klei zijn aan de buitenkant nog wat zichtbaar op het witte porselein.

 
 
Nu moet ik de rand nog afwerken, de kom laten drogen en dan kunnen ze allebei in de oven voor een eerste bakbeurt op 950°C. Geduld!
 
 

Ik ben blij dat ik weer de energie en de zin gevonden heb om opnieuw aan de slag te gaan. Het zal me helpen om mijn emoties van kwaadheid op de zoon en verdriet om de zoon wat te temperen.
 
 
 
 
 

zondag 8 juli 2018

Een jaar en zoveel gebeurtenissen later...

Het is ruim een jaar geleden dat hier nog eens iets verscheen.
Had ik geen tijd? Had ik geen zin? Gebeurde er niets? Geen idee.

De tijd snelde voorbij en bracht een heleboel hoogte- en dieptepunten mee.

Wij stapten van Porto naar Compostela. Wij, d.w.z. mijn man en ik de eerste week, ik alleen de volgende dagen omdat hij van de dokter niet verder mocht met een gewonde voet.
Samen stappen is goed, verrijkend. Alleen stappen is anders, maar niet minder verrijkend. Ik heb genoten van de 'eenzaamheid' die geen eenzaamheid is en van het weerzien bij aankomst, dat heel intens was.


 

Daarna werden de tenen van mijn linkervoet wat rechter gezet en wat ik een tijdje niet tot slecht ter been.
Gelukkig heb je dan nog je handen en die breiden eindelijk de wintertrui voor de dochter af.

En ergens in begin februari kreeg ik een beet van de kat. Dat gebeurt nog wel eens, maar nu was het serieus: een mooie bacteriële ontsteking met een opgezwollen hand, 2x op spoed, 2x naar huisarts en 14 dagen een verpleegster die de ene wiek uit de wonde haalde en er een andere instak.
 
 
Na die kwaaltjes ging het weer bergop en had ik tijd en zin om weer te quilten.
 
Een dekentje voor mijn zus K
 

Een kerstquilt die later naar mijn moeder verhuisde (hier de helft en zonder boord)
 
 
Een babyquilt voor het toen nog niet geboren zoontje van petekind J
 
 
Een opdracht in quiltgroep Het Eekhoorntje: de vier seizoenen, bij mij in één boom
 
 
 
Ondertussen hadden herfst en winter plaats gemaakt voor de lente die onze tuin voorzag van een weelde aan witte roosjes
 
 
 
En nu is het weer volop zomer, een zomer om niet te vergeten. Zoveel zonnige, warme dagen op rij, altijd buiten eten, lekkere schotels (proberen) klaarmaken, pas laat licht aansteken.
 
Ook de zomer waarin half België regelmatig uit zijn dak gaat, nu de Rode Duivels de ene overwinning na de andere behalen. Het is muisstil op straat tijdens de wedstrijd. Er is overal in de buurt gejoel en gejuich zodra er weer een doelpunt gevallen is.
 
Maar ook de zomer waarin de zoon ongeneeslijk ziek is. Hij heeft op dit moment niet veel last en we hopen dat het zo nog wat mag blijven. We proberen mooie momenten te sprokkelen hoewel dat met een jonge man met een persoonlijkheidsstoornis niet evident is. Op dit moment is er alleen woede, wanhoop, ontkenning, opstandigheid en schelden op iedereen en vooral op zijn vader en op mij. Zijn zwarte haren is hij kwijt, niet zijn wilde en weerbarstige.
Hij zei me in januari dat 2018 een grote verandering in zijn leven ging betekenen. Hij heeft gelijk, maar niet in de zin die hij bedoelde.
 
 
En zo kabbelt de tijd verder en ga ik naar de fitness (knap van mezelf!) om mijn uithouding wat aan te scherpen. Dit jaar gaan we gezien de omstandigheden niet stappen. Ik begin aan een nieuwe quilt, ik ben weer bezig met de keramiek en mijn nieuwe draaischijf en ik probeer te genieten van wat elke dag weer brengt.
 
 
 
 
 



 


 
 



zondag 4 juni 2017

Venezia, la Serenissima

Het is een lang verhaal, maar het resultaat bestond uit een uitstap naar Venetië, mijn toevluchtsoord in moeilijke tijden (vroeger).

Drie jaar was het geleden dat ik nog eens voet aan wal zette in La Serenissima en ik keek er echt wel naar uit!

Ik vat even samen: het was heerlijk warm, er was veel volk, het Dogenpaleis, de San Marcobasiliek, de Rialto, het San Marcoplein lagen en stonden vrolijk te blinken. Het hotel aan de Riva degli Schiavoni was een schot in de roos met zijn sublieme uitzicht vanop het dakterras, zijn koele kamers en zijn heerlijke ontbijt. De pizza al fresco smaakte zoals een pizza echt kan smaken. Samen met de dochter werd het gewoon genieten. Zalig toch?!

foto van Christ'l Beyers.

En toen kwamen we voorbij mijn super geweldige handtassenwinkel. Stond daar toch niet een tas zo hard naar mij te lachen?!

 foto van Christ'l Beyers.

Ja, ik heb lang getwijfeld en ja, ik ben overstag gegaan.

Veel cultuur zie je hier niet. Die heb ik niet gefotografeerd. Wees er maar zeker van dat we alles gezien hebben, dat we bijna alle bruggen op- en afgelopen zijn en dat we zeer tevreden en voldaan terug naar huis vlogen!



donderdag 11 mei 2017

Driehoekjes (quilt)

Een tijdje geleden maakte ik een aantal lapjes met driehoekjes in blauwachtige tinten.



De stukjes bleven liggen omdat ik niet helemaal overtuigd was van de schikking die ik in gedachten had.

Uiteindelijk kreeg de lay-out een definitieve vorm en kon ik van de stukjes een geheel maken.




Een blauwe achterkant, diagonale quilting (stich in the ditch) en een boord van verschillende blauwe stoffen en de quilt is klaar om weg te geven.








woensdag 12 april 2017

Een hemel vol sterren

U vraagt, wij naaien.


Op vraag van een vriendin begon ik aan een nieuwe quilt: een met zachte kleuren, liefst wat aardetinten.
Ik koos voor sterren omdat die mooi zijn en veel betekenis hebben.


Hier is de hele fabricatie in beeld:


Per ster 6 ruiten snijden.








Van die ruiten een ster naaien.








De tussenruimte vullen met achtergrondstof (ook ruitvormig).








De sterren schikken.








De verkeerde kleuren vervangen door nieuwe, beter sterren. Tien in dit geval.
Alle sterren eerst in rijen en dan tot een geheel verbinden.






De lege plaatsen aan de zijkant opvullen met achtergrondstof.Rondom twee boorden in verschillende kleuren naaien.
Voorkant, tussenvoering en achterkant vastmaken en doorstikken, quilten.






Nog een boordje om alles af te werken.


En dan genieten van het resultaat.




















dinsdag 28 februari 2017

Lezende meisjes

Hij is klaar, de quilt met de lezende meisjes.

Na de verhuisbeslommeringen en de intrek van mijn moeder in ons huis werd het tijd voor wat creativiteit in de vorm van een quilt.

Van dit
 
 
Kwam uiteindelijk dit





 


 
 
 
het dekentje bestaat uit 5 x 6 blokken van 30 op 30 cm die ik elk apart afwerkte met 'free motion quilting' en daarna pas aaneen stikte. Het voordeel: een klein stuk is gemakkelijk te hanteren op de naaimachine zo kon ik vrolijk meanderen zonder nekpijn of kramp in mijn armen.
 

 
 
 
De quilt is al beloofd en verhuist straks naar een mooie, spiksplinternieuwe zetel in een gezellig fris vernieuwd interieur.
 
 
 
 


donderdag 2 februari 2017

het gaat vooruit!

Wat gaat de tijd toch vlug! Vandaag is het al 2 februari, de eerste maand vloog als een sneltrein voorbij. Dat ligt in de eerste plaats natuurlijk aan de grote verhuizing van mijn moeder naar ons.
Alles is voorbij, goed verlopen en ik hoop dat we de eerste twee jaren (of zo) niet weer gaan rommelen met meubels en huisgerief. 'Rust, O wondervreemd genucht' schreef Willem Kloos meer dan honderd jaar geleden. Ik kan het alleen maar beamen.

Nu begint het weer te kriebelen. Mijn kapotte vingers (inpakken, ordenen, uitpakken, schoonmaken, ... kunnen pijn doen) zijn zo ongeveer weer in orde en de aanpassing aan de nieuwe situatie in huis is ook ongeveer gebeurd. Tijd voor wat nieuwe of onafgewerkte projecten!

Eerste stuk: een dik vest. Te laat afgemaakt voor de winterkou van de voorbije weken, maar februari kan ook nog  vriesdagen brengen. Het hoeft niet echt voor mij, maar ik heb er de gepaste trui voor.


 
 
Dikke wol van Lana Grossa, aangepast patroon en breinaalden nr. 12. Dat ging vlug vooruit! Alleen het ineenzetten en beslissen over de rand nam heel veel tijd in beslag. Ik kan super hard twijfelen over afwerking, over de juiste of de beste oplossing voor 'problemen'.
 
 
Het volgende breiwerk is nog aan het groeien.
 
 




Het is of wordt een top-down gebreid vest zonder naden. Nog 2 cm rand breien en dan kan ik aan de mouwen beginnen. Daarna komen er nog twee zakken in de voorpanden.
Ik kan het bijna dragen!




Alles in tricot, de randen ribbel met gedraaide steken.

Dit patroon kocht ik bij Shannon op het internet. Het heet 'Timber Cardigan' en ik breide het met yakwol van Lana Grossa en een rondbreinaald nr.5. Dat is toch heerlijk grief, zo'n goede rondbreinaald. Ik heb geen pijn of kramp meer in mijn nek of schouders en kan er ook in de zetel gemakkelijk mee werken.

Mijn naaihoek is weg, vervangen door een klein salonnetje voor mijn moeder. De naaimachine staat op een goed bereikbare plaats, maar ik moet nog oefenen om ze boven te halen. Dat komt nog wel, want ook daarvoor liggen een paar projectjes te wachten.
Geduld is een schone deugd!