Maar ik wou ook graag goed kunnen draaien. Een viertal jaar geleden volgde ik al eens een cursus aan de draaischijf, maar wat je niet onderhoudt, verdwijnt langzaam.
Geen nood: J mijne man gaf me als kerstcadeau een cursus aan de draaischijf.
Dus ging ik vier woensdagen met klei aan de slag om opnieuw te leren centeren, optrekken en afdraaien. Dat klinkt allemaal gemakkelijk, het ziet er bij de profs ook super eenvoudig uit, maar de naakte waarheid is anders. Natte klei overal, van in mijn haar over mijn gezicht, via mijn armen tot aan mijn schoenen. De ene zegt dat je na 1000 kilo klei pas echt goed kunt draaien, de andere houdt het bij enkele maanden of zelfs jaren oefenen. Iedereen van het vak weet: een klomp klei mooi in het midden krijgen en er een pot / schaal / kom van maken is 'gene kattenpis'.
Na vier lessen blijf ik al toonbaar, krijg ik meer controle over de klei en heb ik toch al een paar kommetjes die ik zonder al te veel gêne durf tonen:
deze twee zijn al afgewerkt en bijna droog genoeg om in de oven te gaan
Ook de onderkant is op enkele prulletjes na (die haal ik weg zodra het potje helemaal droog is) helemaal glad afgedraaid:
De volgende schaaltjes heb ik gisteren gedraaid. Ze moeten nu vochtig blijven omdat ik de onderkant nog moet afwerken.
Maar ook de bodem aan de binnenkant begint er nu beter uit te zien:
Elk van deze schaaltjes is gemaakt van ongeveer 700 gram draaiklei en ze zijn allemaal ongeveer 18cm breed en 8 tot 10cm hoog.
Het gevoel van de natte klei die zich tussen je handen laat vormen (en misvormen) is heerlijk. De voldoening na het harde werk, dat er een mooi potje op de draaischijf staat, is al even geweldig!
Ik weet waarvoor ik weer kan sparen. Eerst nog 9990 kilo oefenen ;-)
Ondertussen kunnen we binnenkort weer chipkes eten, uit mijn zelf gedraaide, gekleurde en geglazuurde schaaltjes. Joehoe! Een feestje dus.
