Nog eentje

Het patroon voor het truitje was zo eenvoudig en past volgens mezelf zo goed dat ik gisterenavond een stofje zocht in mijn eigen 'winkeltje' (lees: grote stoffenvoorraad) en opnieuw begon.

Ik verlengde het patroon zodat het een gemakkelijk en warm kleedje (ter gelegenheid van de taalweek: jurkje) kon worden.

De overlock was geen optie, de trouwe pfaff-expression deed al het werk.
Een half uurtje gisteren, een half uurtje vanmorgen en hopla!

 

 

Fotograferen kan ik nog leren, vandaar de slechte belichting ;-) De kleuren zijn in werkelijkheid donkerder, mooier. Dat vind ik althans.

 

De stof komt weer van het 2€-rek op de Hoogboomsesteenweg en houdt het midden tussen soepel tricot en stug weefsel. Daardoor valt de watervalhals niet zoals een waterval, hij 'staat' een beetje, maar dat vind ik geen probleem. Het is eens wat anders.

 

 

Ik ben er alvast heel blij mee! Ik heb het trouwens al aangetrokken ;-)

 

Nu nog op zoek naar een bruin of blauwgrijs ceintuurtje om de lengte wat te breken.

 

 

 

 

 

 

Donker

Waar was ik met mijn gedachten toen ik enkele weken geleden in Hoogstraten viel voor twee donkere stofjes?

De winter wordt al donker genoeg, ik zou beter voor wat meer kleur gaan.

En toch kwamen er een rokje en een truitje tevoorschijn, die ik zeker dikwijls ga dragen.

De rok is het beroemde A-lijn-model van Knipmode juni 2010.

Het patroon van het truitje komt uit de Knipmode van deze november.

De stof van de rok lag op het 2 €/m-rek. Je moet daar minstens één meter van kopen, maar zelfs dan is de blinde rits duurder dan de rest van het rokje.

Bij minder fel zonlicht is de kleur bruiner dan het paarsige op deze foto's, maar dat kan ook wel aan mijn onkunde in de fotografie liggen.












Het tricot kon niet laten liggen:

ik hou van de tekening die wat aan de Provence en dus aan vakantie en zon en warmte doet denken.

 

 

 

 

Ook de kleine watervalhals vind ik mooi.

 

 

 

 

En toch was ik teleurgesteld.

 

Vorige donderdag kocht ik een nieuwe overlock. Mijn oude had me na 15 jaar trouwe dienst in de steek gelaten en daarom begon ik aan een zoektocht met veel wikken, wegen, advies vragen, vergelijken, weer nadenken, je kent dat wel.

 

Uiteindelijk viel de keuze op een Pfaff omdat ik zo geweldig blij ben met mijn Pfaff-expression-naaimachine.

 

 

Maar kijk nu: de naad blijft niet mooi dicht. Dit is wat de handleiding 'een siernaad' noemt en die wil ik niet. Ik heb de automatische spanning manueel aangepast, ik heb meer tijd gestopt in het inrijgen en opnieuw inrijgen van de verschillende draden dan in het naaien zelf en mijn man vond dat de machine niet alleen lawaai maakte, maar zelfs hard kon vloeken.

 

Met veel tandengeknars heb ik de nieuwe overlock dan maar weer in de doos gestopt en dinsdag gaan we terug naar onze naaimachine-kliniek. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Leesnostalgie

Boeken, boeken, boeken!

Al mijn hele leven ben ik verslaafd aan lectuur.
 
Toen ik als zesjarige de kneepjes van het leesvak onder de knie kreeg, ging er bijna letterlijk een hele wereld voor mij open.
Wij leerden lezen met het leesplankje van Hoogeveen

 

Bij het leesplankje dat elk kind had, hoorde een blikken doosje met alle letters die op de plank voorkwamen. Eerste opdracht: zo vlug mogelijk de letterblokjes op de juiste plaats leggen. Misschien is daar mijn liefde voor scrabble en puzzelen ontstaan.

 

In het eerste leesboekje lazen we over elke prent een verhaaltje. Ik ken de meeste nog gewoon uit het hoofd, zo hard werden ze ingedreund. Dat na mij nog vijf zussen dezelfde verhaaltjes moesten lezen, zal mijn geheugen ook wel geholpen hebben, denk ik.

 

 

 

 

Het dagelijkse leven van Wim en zijn zusjes Jet en Zus was voor mij een openbaring. Stel je voor: Wim is jarig, op school tekent de juf voor hem een vlag op het bord en thuis staat er een wagen te wachten, een bokkenwagen! Een bokkenwagen?! Daar had ik nog nooit van gehoord en die Wim kreeg er gewoon een voor zijn verjaardag! Wondere wereld van de boeken.

 

 

 



Vanaf de herfstvakantie in het eerste leerjaar ging ik met mijn vader naar de bibliotheek om zelf boeken uit te zoeken. Man, man, man, verslonden heb ik die verhalen. Mij kon je altijd ergens vinden in een hoekje met een boek(je). Het eerste boekje dat ik zelfstandig kon lezen ging over een jongetje in een boom kroop op de vlucht voor een tijger. Zijn vader kon hem bevrijden door de tijger rond de boom te laten lopen, zo snel dat de geel - zwart gestreepte tijger één grote veeg werd op het papier. Die 'tijgerveeg' kon de vader  bijeenschrapen als deeg en daar werden lekker pannenkoeken van gebakken. Als geweldig ongelooflijk verhaal kon dat wel tellen! Ik was vertrokken voor een lange leesreis.

 

En ken je dit nog? (samen met de dochter voor tv genieten en daarna uit volle borst zingen)

 

Kinderen voor kinderen

http://www.youtube.com/watch?v=Ml3kfsMO6Ts&feature=player_detailpage

 

Het is me op het lijf geschreven. Uren heb ik lezend op toilet doorgebracht. Als kind, maar later ook wanneer het kleine kamertje de ideale vluchtplek voor onstuimige kindertjes was.

 

 

De laatste jaren is door omstandigheden het lezen wat op de achtergrond geraakt, maar een tijdje geleden ben ik opnieuw met veel plezier begonnen. Maar dat is geen nostalgie meer en die ervaringen bewaar ik voor een volgende keer.

 

 

 



 

Afgewerkt!

Een hele tijd geleden begon ik vol ijver en enthousiasme aan een dekentje.

Verder dan dit en een hoofd vol ideeën kwam ik niet. Telkens opnieuw kwam er wat tussen en werd het dekentje in spe weer in de doos 'nog af te werken' gestopt. (dat krijg je als je zo moeilijk nee kunt zeggen)


Tot vorige week!
Plots had ik tijd en nog veel meer enthousiasme om eindelijk van al die lappen een echt dekentje te maken.

Gisteren was het geen weer om een hond door te jagen, lekker thuisblijfweer! En met een pot Yogithee (joie de vivre, hoe toepasselijk!) en een knetterend houtvuur ging het doorstikken bijna vanzelf. Nu ja, vanzelf is natuurlijk een beetje overdreven.

Het is een eenpersoondekentje in lentekleuren, die de komende donkere winterdagen doen vergeten en licht in huis brengen. 

Ik hoop dat het vriendin L de warmte zal geven, die ik erin gestopt heb !
 

Spreuk van de dag

 

 

let's only say

what our hearts

desire!

 

Yogi Tea

 

 

 

Dat en een beker thee in het herfstzonnetje, meer moet dat niet zijn!

 

Of wat tapas, ook altijd lekker!!!





 



Herfst

Regen, wind, lage temperaturen,.... Niet direct 'my cup of tea'!

Dus kijken we met veel plezier en wat heimwee terug naar betere tijden (en  mooie plekken)!

 

 

Nee, het was niet altijd zoneschijn en onbekommerd stappen op onze tocht naar Compostela ;-(

Ook in Noord- Spanje regent het en soms zelfs zo hard dat het water letterlijk in je schoenen staat!

 

Gelukkig was er de vriendelijke hospitalera die haar kachel hard deed branden om al die nattigheid weg te werken!

 

Heerlijke herinneringen die de natste herfst kleur en warmte geven.

 

 

Ondertussen is hier al een gevoerde rok, een bijpassend jasje en een zijden bloes van de 'band' gerold. Allemaal feestkleding voor het huwelijk van de zoon van een vriendin van een vriendin. (weer foto's vergeten natuurlijk)

 

En nu ligt er een quilt  op afwerking te wachten. Ik beloofde er een aan vriendin L toen die ging verhuizen en nu de frissere dagen en avonden er aankomen, zal ze hem wel kunnen gebruiken.

 

Maar vanmiddag eerst naar de academie voor de keramiekopleiding En daarna gaan we de verjaardag vieren van petekind S, altijd fijn om bij hem op bezoek te gaan!

Mijn dagen zijn goed gevuld!!!



 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



 

400

Zoveel km hebben we te voet afgelegd op de Camino del Norte in het noorden van Spanje, langs de kusten van Baskenland, Cantabrië en Asturië.

We zijn nu al even thuis en proberen het 'gewone' leven weer op te pakken, maar ik moet zeggen dat het wat moeizaam gaat. Er zitten te veel beelden en herinneringen in mijn hoofd, ik neem regelmatig de gids vast om een etappe na te lezen en opnieuw te beleven en ik probeer de frisse wind die door mijn geest waaide, vast te houden.

Want zo'n camino doet wat met een mens! Er is niet alleen het dagelijkse stappen in weer en wind, in zon, hitte en regen (water in de schoenen!); je ontmoet er mensen van over de hele wereld met hun eigen ideeën en inzichten, hun eigen gewoonten; je slaapt er met wildvreemden in één ruimte; je deelt vreugde, pijn en pleisters met anderen; je laat je beslommeringen los en leert te relativeren. Het resultaat is vernieuwde energie en een open geest met weer een pak minder oordelen en vooroordelen.

Camino de Santiago de Compostela: we komen volgend jaar terug voor het tweede deel en de kers op de taart: de aankomst!



Beetje gedramatiseerde kust-met-pad in Baskenland. Wij liepen over het pad rechts bovenaan de foto, dan naar beneden in het midden wen zo weer naar boven tot op de hoogte links bovenaan.



Sfeerbeeld van onze vorige aankomst in Santiago de Compostela.

Alle foto's van onze tocht vind je hier: http://public.fotki.com/chip51/camino-del-norte/