Hoedje

Voor het eerst in mijn (lange) leven heb ik een hoedje gekocht. Ik had al wel een soort van dat ik in mijn favoriete outdoor-winkel kocht, maar dat telt niet, vind ik. Dit is mijn eerste echte hoedje dat me zal beschermen tegen de winterse kou!

Bij haar zag ik een tijdje geleden een geweldig hoedje. Alleen het herfstige oranje zou niet zo geweldig bij mij haren en bij mijn winterjas passen.

Maar... toen kwam er een zelfde hoedje in een kleur die echt mijn kleur is:

 

 

 



En nu na enkele mailtjes heen en weer zal dit hoedje binnenkort mijn hoofd warm houden!

Mooi hé?!

 

 

Blauw, het is altijd mijn lievelingskleur geweest, zelfs tijdens die vele jaren dat we in blauw - wit gestreept uniform naar school gingen. Ik grijp altijd naar blauwe tinten en kleuren die daar goed bij passen. Blauw kan koel zijn, maar ook zo rustgevend, kalmerend en dat is net wat ik met mijn soms impulsieve karakter goed kan gebruiken!

 

Dus...dankzij Jo ben ik over enkele dagen helemaal kalm en warm met mijn super hoedje.

 

 

 

 

 

Zwart zwart zwart en wat kleur

Een vrije dag vandaag! En wat doe je dan zoal?

Klusjes en uitgestelde werkjes.

We begonnen vol goede moed aan de vuilste en onaangenaamste job in huis:

 

 



De schoorsteen moest een flinke beurt krijgen.

 

En de vloer daarna ook!

 

Een deel van de oogst



Na een flinke wandeling door het Peerdsbos (kwestie van aan frisse neus na al dat fijn en vooral zwart stof) was er tijd voor het volgende project.

 Het begin van een groter geheel!

Cadeautjes!

Het is nog maar november en Kerstmis is nog veraf, ik weet het, maar ik heb me net zoals vorig jaar ingeschreven:

Doe je ook mee? Hier vind je alle inlichtingen. Niet te lang denken en overpeinzen, gewoon doen!

Kussen

Of ik een kussen kon overtrekken met gordijnstof van de kinderkamer. Dat was de vraag van nichtje K.

Tuurlijk! Alleen, wanneer?

Ik denk dat het kussen en de stof zich hier ondertussen goed thuis voelden, want het hele projectje bleef maandenlang onaangeroerd in de weg liggen op mijn kamer.

Foei, tante!

Maar gisteren begon ik eraan: paspel maken, alles goed nameten,lappen knippen.
Vandaag kwam de assemblage:

 

 

 

 

En toen ik dan eenmaal bezig was, bedacht ik dat zo'n overtrek allicht vuil wordt en dan in de was moet. Oplossing: een verborgen rits:

 



 

 

 

Zo, nu kan kleine J eindelijk zacht zitten! (en raakt mijn kamer wat opgeruimd, hoewel, ... het volgende plan neemt ook veel plaats in...)

 

 

 





Hip

Heb je het gehoord en gezien op het journaal zojuist?

Naaien is hip!!!!

Er worden elk jaar meer naaimachines verkocht en meer en meer mensen (zeg vooral vrouwen) naaien zelf hun kleding.

Even een kleine rekensom: ik naaide mijn eerste patchwork deken toen ik op kot zat.
Ik was toen 19 jaar.

Ik had mijn eerste eigen, alleen van mezelve naaimachine enkele jaren later toen ik nog niet zo lang getrouwd was, op mijn 23ste of zo. Ik had een deal met de vrouw van een collega van mijn man: ik werkte haar zoon bij voor Nederlands en zij leerde mij een broek naaien.

En toen was ik vertrokken!

Als ik nu al die naaijaren optel, ben ik al ... een hele tijd hip!

En zeggen dat ik me daar al die jaren helemaal niet bewust van was.

Dank u wel, Martine Tanghe, voor dit moment van verlichting!

Nog eens een tasje

Dit was lang geleden: een tasje voor allerlei kleine spulletjes die in je handtas verloren lopen of voor make-up benodigdheden of voor ...

Vriendin E vroeg of ik er een kon maken voor haar schoondochter. De schoondochter houdt van sprankelende kleuren.

U vraagt, wij draaien of naaien!

Sprankelend genoeg?


Ik voel het, dit wordt het begin van een nieuwe reeks.

Eigenlijk zijn het eenvoudige cadeautjes, altijd ongeveer hetzelfde patroon, telkens anders door de stofjes en de kleur van de rits.

Gered!

Vanmorgen trok ik zoals beloofd met de nieuwe overlock naar de naaimachinekliniek.

Goed idee bleek daar, want de naaimachinedokter zag onmiddellijk waar het probleem zat.
Ik had de handleiding voor het inrijgen trouw gevolgd, maar daar zat blijkbaar een foutje in of ik had de tekeningetjes niet goed bekeken.

In elk geval: eind goed al goed en zo ben ik nu een tevreden en blije bezitster van dit heerlijke machien(tje)

Dat de foto niet scherp is, ligt deze keer gelukkig niet aan mij. Het is een foto van Pfaff zelf.

Er zullen weer een heleboel tricootjes genaaid worden ten huize Wapiti!