Het leven zoals het is: de nachtdienst van het ziekenhuis

De nacht van vrijdag op zaterdag heb ik niet in bed doorgebracht, niet ons bed, ook niet in een ander. Ik was nogal laat gaan slapen, een halfuur later zat ik - nog altijd klaarwakker - al terug beneden en rond half twee trok ik mijn dagkleren weer aan om met de dochter richting ziekenhuis te rijden.

We brachten de rest van de nacht door op de spoedafdeling waar dokter en verpleging bij de dochter een spontane klaplong vaststelden en behandelden. Concreet betekent dat radiografie, echografie, infuus voor pijnbestrijding, bloed prikken, slagaderbloed prikken (aparte kunst), drain aanbrengen tussen long en longvlies, weer radiografie, echografie, pijnbestrijding, kamer zoeken en verhuizen naar de afdeling pneumologie.

De dochter was het slachtoffer en het middelpunt, ik zat erbij, keek ernaar, troostte waar mogelijk en wachtte. Vooral dat laatste nam veel tijd in beslag. Ik weet nu al dat als ik later aan de hemelpoort kom, ik direct binnen mag. Ik hoef dan niet meer te wachten, want dat heb ik in mijn leven al genoeg gedaan. Als er een wereldrecord wachten bestaat, kom ik zeker in aanmerking.

Voordeel van nachtelijk bezoek aan een ziekenhuis en zijn wachtkamers is dat je veel op afstand kunt bekijken en tijd hebt om alles te overdenken.

Het leven staat niet stil zodra de zon met het licht weg is. Het draait nog op volle, zij het wat tragere toeren verder. Er waren nog ongelukkigen op de spoedafdeling vrijdagnacht, rustige ouderen in pyjama, een ongeduldig ouderpaar met koortsige peuter, een vrouw klaar om te bevallen, ... genoeg om te bekijken en mijn eigen houding op af te toetsen.

Wat zou ik doen als ik daar met een koortsig kind zat en de spoedarts en verpleegsters lieten zich niet zien? (die waren op dat moment de dochter aan het opereren) Zou ik ook zenuwachtig heen en weer lopen en zuchten? Zou ik braaf blijven zitten en mijn kind in slaap wiegen? Zou ik naar de balie gaan vragen hoe lang het nog ging duren?
Wat zou ik doen als ik midden in de nacht met mijn zieke oude man aankom en er nog enkele wachtenden voor mij zijn? (wij hadden 'geluk'. De toestand van de dochter was blijkbaar zo ernstig dat er onmiddellijk een verpleegster ter hulp schoot)
Wat zou ik doen als ik zelf met veel pijn dikwijls naar toilet moest lopen en de dokter nog niet beschikbaar was?

Ik weet het niet. Ik heb al zoveel tijd in wachtzalen (of in mijn auto) doorgebracht dat ik wel weet dat het niet helpt om jezelf en de hulpverleners op te jutten. Ik heb in de loop van de tijd geduld leren hebben, hoewel ik nog dikwijls het voorbeeld ben van het tegengestelde.

Het is moeilijk om kalm te blijven als je hulp nodig hebt. Iedereen denkt dat zijn/haar zaak dringend is. De tijd tikt dan traag vooruit, je ziet de secondewijzer van de klok verder schuiven en je kunt niets doen dan ...

We hebben het overleefd. Ik heb ook de vrijdag overdag niet geslapen, wel alles bijeengezocht voor het ziekenhuisverblijf, bij de patiënt gezeten, getroost, naar de longarts geluisterd, thuis eten gemaakt, ... maar een volgende nacht rust doet dan wonderen. Ik voel me weer een mens, geen zombie meer.

En die spontane klaplong, hoe krijg je dat?
Wel blijkbaar zit de juiste lichaamsbouw daar voor iets tussen. Als je lang of nogal lang (klopt) bent en mager (klopt absoluut) liggen je kansen hoger. Ook roken (klopt ook) helpt je aan zo'n onding als een klaplong. Voor de dochter is het duidelijk: aan haar lichaamsbouw kan ze niet veel veranderen, de sigaret kan ze beter weggooien als ze niet nog eens zoveel pijn wil doorstaan, want dat is het wel zeker: een pijnlijke aandoening met een nog pijnlijkere oplossing.

En ik heb ondertussen nog eens aan den lijve ondervonden dat er ook 's nachts mensen klaarstaan en zich met alle middelen inzetten om hun ongelukkige naasten zo vlug mogelijk beter te maken.
Oproep ook aan alle medemensen: ga alleen naar de spoedafdeling als het echt nodig is. Volgens een verpleger daar komen er veel mensen voor 'onnozele', onschuldige dingen. Weet dan dat ernstig zieken de boodschap krijgen: er zijn nog enkele wachtenden voor u!

Schort

ik draag graag een schort. Ik heb er zeker een tiental. Waarschijnlijk is dat een restant van mijn propere opvoeding. Wij droegen op de lagere school een schort en ook thuis hadden we zo'n exemplaar om onze 'goede' kleren te beschermen.

Op mijn pinterest-bord keek ik regelmatig naar dit ontwerp. Een schort zonder lint in de nek, dat zou een super schort zijn. Ik vind een nek-lint een vervelend ding, zeker bij een schort van Ikea. Daar loopt een striklint van de ene kant via je nek naar de andere om dan op je rug te strikken. Hoe harder je de linten aantrekt, hoe erger de druk op je nek. Bah! Dat doet na een tijdje teveel pijn.



Het idee bleef in mijn hoofd spelen tot ik vorige week een patroon vond, dat me nog meer aansprak.

Een avondje aan de naaimachine en mijn nieuwe schort was geboren:

Het patroon kan nog wat aanpassingen verdragen. Ik zette er een zak op voor de eventuele zakdoek of gevonden prulletjes en de armuitsnijdingen vind ik wat te wijd, maar zoals mijn dochter het zei: het is een schort, geen kleedje om mee uit te gaan.

In elk geval, van nekpijn zal ik nu geen last meer hebben!

 

 

 

Patroon: http://www.japanesesewingbooks.com/2013/01/29/free-pattern-tutorial-and-sewing-video-cross-back-apron-for-adult-and-kids/

Stof: linnen uit mijn voorraad

Biaisband: ooit gekregen

 

 

 

 

 



Homemade pasta!

Ik was helemaal vergeten hoe lekker dat is, zelfgemaakte pasta.
En eigenlijk is dat helemaal niet moeilijk of heel tijdrovend. Het kneden en vormen van de slierten duurt wel even, maar hoe meer je de deeglap door de mangel draait, hoe leuker het werk wordt. Je ziet de dunne lap onder je handen 'groeien' en slierten draaien is dan helemaal fijn.
Daarenboven hoef je verse pasta slechts even te koken, dat is dan weer tijd gespaard.

Wat heb je nodig?

• bloem en eieren. Eén ei per 100 gr bloem, best semola van grano duro, maar ik heb al spaghetti gemaakt van speltbloem. 
• een mangel voor pasta (pastamachine dus)

• een groot werkblad om de machine op te zetten

Hoe werkt het?

• maak een soepel deeg van de eieren en de bloem
• rol de deegbal uit tot een platte schijf met een deegroller of klop met je vuist
• draai de lap door de mangel: van dik naar dun, dan de lange lap weer helemaal opvouwen, een kwartslag draaien en weer van dik naar dun mangelen

van deze stappen heb ik jammer genoeg geen foto gemaakt.

• snijd de lange deeglap in stukken (dat is de lengte van je slierten)
• haal elk stuk door de snijmachine

• hang de slierten over een handdoek een beetje te drogen

                          

• zet een pan met ruim veel gezouten water op en breng aan de kook
• kook de pasta in 2 minuten al dente
• dien op met saus naar smaak

Smakelijk!

Succes en mislukking

Keramiek is altijd een spannend avontuur. Je probeert iets uit en dan kan het verschillende richtingen uitgaan.

Toen ik vanmorgen de oven opendeed was ik (nogal) blij en teleurgesteld. Er zaten een aantal kleien potjes in, die niet allemaal het gewenste resultaat geven. Eigenlijk vreesde ik al dat het niet helemaal snor zat. Ik had niet de juiste klein gebruikt voor dit glazuur en deze temperatuur of omgekeerd. Nu ja, gedane zaken nemen geen keer en ik heb weer wat bijgeleerd: geduld is een prachtige deugd.


Gelukt:

Steengoed, buitenkant

steengoed, binnenkant, mooi glazuur, kleur is niet ok

steengoed, glazuur: alle resten van een heel schooljaar

 

 

 

 

Mislukt:

 

een probeersel met koperdraad. De draad was te dik en de temperatuur te hoog.

Resultaat:

 

 

porselein, wit glazuur, omwikkeld met koperdraad

zelfde bekertje buitenkant

steengoed, restglazuur, met koperdraad omwikkeld

 

 

Zwart had ik niet verwacht. Ondertussen heb ik opgezocht wat er verkeerd gegaan is. Dat had ik natuurlijk beter eerst gedaan. Geen probleem: ik vind ze in al hun mislukking toch mooi.

 

 

En zoals ik al zei, van een aantal bekertjes passen klei en glazuur/temperatuur niet bijeen. Die zijn gewoon mat gebleven. Niet echt fijn en mooi, maar er zijn ergere dingen in het leven. Volgende keer beter!

 

 

 

 

 





Over geluk

Zeer waar, maar niet altijd even gemakkelijk:

Weer of geen weer?

Zo is het hier al bijna een hele week:

 

 

Vrijdag zaten we buiten te genieten van een vroeg lentezonnetje. Gisteren en vandaag was het weer op z'n Belgisch.

 

Gelukkig wonen we gezellig en houdt de houtkachel ons lekker warm, we zouden anders nog beschimmelen.

 

Maar ja, weer of geen weer, op zondag gaat alles wat rustiger en is er volop tijd voor creaties in de vorm van vliegtuigen (man), mooie tekeningen (dochter) en kussenovertrekken (ik).

 

Toen ons 'tante nonneke' een tijd geleden overleed, liet ze het klooster een hele hoop borduurgaren en -wol na. Samen met mijn moeder bezoek ik de drie overgebleven zusters van het slotklooster (on)regelmatig. En zo belandde de wol-, draad-, stoffenerfenis vorig jaar bij ons.

 

Ik begon eergisteren aan een kussenovertrek voor de bompastoel bij de kachel (ook een erfstuk)

 

 

 

Als ik bedenk hoe rustgevend eenvoudig borduurwerk kan zijn, zou dat wel eens de volgende rage kunnen worden. Zodra iedereen voorzien is van rokjes, mutsen en sjaals zullen de naalden en borduurmotieven misschien een nieuw leven krijgen. Borduren is gemakkelijk, meditatief (mindfulness dus) en je kunt het werkje in je handtas kwijt voor onderweg. Een aanrader!

 

 

 

 

Mijn werkje is in een halve kruissteek, eenvoudig en rustgevend, ik zei het al.

 

 

 

 





Meer zijde

Een hele tijd geleden, ik denk wel bijna twee jaar, kwam er een grote doos met zijden lappen en lapjes binnen.
Zoals dat blijkbaar regelmatig gebeurt, nestelden de stoffen zich samen met een hoop ideeën ergens diep in mijn geheugen. Dat betekent concreet dat ik plannen genoeg had, maar door allerlei omstandigheden geen tijd of geen energie om ze uit te voeren.

Dat was buiten de dochter gerekend. Die heeft dikwijls heel originele ideeën en nu vroeg ze of ik niet eens wou proberen om de zijde op een of andere manier in een bloesje te verwerken.
Goed plan!

Zij koos de (voor haar) mooiste stukken, ik kocht in Hoogboom zwart en bijna wit tricot om van alles een origineel T-shirt te maken.

We knipten het voorpand en één mouw uit zijde, de rest van het T-shirt werd zwart tricot. voor lange mouwen was er niet genoeg zijde; korte mouwen zijn ook mooi.

Er werd genaaid, gepast, gezucht (zijde wil altijd een andere weg op) en aangepast.
En voilà, een uurtje of twee later was het eerste klaar!

 

 

 

 

Het eerste patroon vroeg nogal wat aanpassingen en gisteren tekende ik een nieuw, losser patroon. Zijde rekt natuurlijk niet en dat gaf in het eerste T-shirt wat vervelende plooien. Ook de halsuitsnijding vooraan moest anders.

 

En zo kwam vanmorgen nummer twee al vanonder de naaimachine.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Op een levend model zijn ze mooier dan op een stoel en de kleuren van de foto's zijn ook niet al te best, maar wij zijn allebei meer dan tevreden met het resultaat. Origineel zijn de T-shirts in elk geval en ze passen goed, zelfs met een ander T-shirt met lange mouwen eronder. Zo zijn ze geschikt voor frisse en warme dagen.

 

Ik heb nog veel stof, veel zin en nogal wat tijd. Er komen er dus nog!