Welkom x vierenveertig

Wij zijn lezers en verzamelaars. Toen we verhuisden, hadden we dan ook een groot probleem: waar in godsnaam zouden we met al die dierbare boeken blijven?

Een aantal dubbele of voor ons minder interessante exemplaren kregen in de kringloopwinkel een nieuwe bestemming, sommige moesten onherroepelijk op het containerpark richting papierrecyclage, maar de meeste bleven gezellig bij ons en mochten op een nieuwe plaats rekenen.

Twee nieuwe billykasten en enkele extra planken later heeft elke roman, elk naslagwerk zijn nieuwe stek gevonden.

En dus word je in ons huisje al bij het binnenkomen door boeken verwelkomd:

 

 

En wie goed kijkt, vindt in de hal niet alleen boeken en planten die in de koudere seizoenen ook een warmer plekje willen.

 

 

 

 



Hier kreeg een big smile ook zijn plaats!



Ergens in de grote vakantie ging een hele bak lego naar blog vierenveertig.
De jongens wasten de blokjes af en bouwen er nu naar hartelust mee.


Ik kreeg van haar een zelfgemaakt cadeau. Super! Het past helemaal en begroet onze bezoekers al bij het binnenkomen.

 

Dankjewel, Ilse. Elke dag opnieuw, telkens als ik in de hal kom, kijk ik naar je smile en word ik weer een beetje vrolijker!

En hij verkeert in goed gezelschap: "Du musst dein Leben ändern", zegt Peter Sloterdijk op de achtergrond en Zadie Smiths "Over schoonheid" of "Ultramarijn" van Hans van Woerden herinneren ons aan het mooie in de kleine dingen.

Ook "Joe Speedboot" van Tommy Wieringa staat op die plank, enkele maanden geleden trouwens ook een aanrader van een Kikkervriendin.

 

Wat goed dat er boeken bestaan! En wat goed dat blogland bestaat!

Ze hebben mij allemaal al veel plezier bezorgd.

 

 

 

 

 

Herfst

Op het randje van de zomer maakten we nog een uitstapje.

Donderdag werden we uitgenodigd voor een zeiltochtje op de Oosterschelde . Ik ben nogal kouwelijk en had me dus goed ingeduffeld, want 'op het randje van de zomer' betekent een beetje zon, een beetje (veel) wolken en wind, af en toe behoorlijk wat wind.

We staken de plas over naar Zierikzee en terug.

Samen met een zestal anderen even wachten tot de brug open ging en dan gaven onze schippers al wat ze konden in een wedstrijdje 'wind en water bedwingen'.

Zien jullie nog voorliggers?
Nee, we lieten iedereen achter ons en besloten de dag met een glaasje prosecco-met-Rummikub op het dek en een overvolle pot mosselen bij een goede Yrseekse visboer.
Een heerlijke uitwaaidag dus!!!

En nu maken we ons klaar voor de herfst en de koelere dagen.
De houtkachel brandt gezellig (het is hier binnen 's avonds soms 24°, warmer dan op de meeste zomeravonden) en als we de nieuw genaaide gordijnen dichttrekken kunnen we ons knusjes terugtrekken en dromen van wat de zomer ons bracht en de herfst nog in petto heeft.



En ja, de naaimachine staat te popelen om weer aan de slag te mogen.

Nieuw, nieuw, nieuw

Ja, we zijn verhuisd en ons nieuwe nest krijgt stilaan vorm.

We wonen nu midden in de natuur, rustig en groen met op de achtergrond het gebrom van de auto's op de snelweg naar Nederland (als de wind uit het westen komt).

En kijk wie ons vanmiddag kwam bekijken:

Een nieuwsgierig reetje. Het bokje was minder dapper en bleef op een veilige afstand.

Flynn, onze kat, heeft hier het paradijs ontdekt. Hij loopt al binnen en buiten en weet niet waar eerst kijken, gluren en snuffelen. Nu staat het kattenluik nog open en kan hij de kattenbak boven nog gebruiken. Over enkele dagen zal dat allemaal verleden tijd zijn. Dan kan ik de bak doen verdwijnen en mijn enige echte hobby- en werkkamer verder inrichten.

Vandaag begon ik aan de overgordijnen in de living. Twee van de zes exemplaren hangen al, de andere volgen  vanavond. Dan kunnen we onze buren, reeën, konijnen, fazanten, vleermuizen en ander gevogelte stiekem begluren en misschien op de gevoelige plaat vastleggen.


Wordt zeker vervolgd...

Komkommertijd en mijn vakantiegevoel

Tja, als er op tv alleen sport en sport en sport te zien is en de radio (behalve bij klara) het ook alleen nog maar heeft over De Spelen, de al of niet veroverde medailles (niet dus) en het voetbal, dan moet het echt komkommertijd zijn.

Dat is ook hier het geval. Komkommers hebben we niet in onze tuin, wel courgetten. En die rotten gewoon aan hun steel. De gekoesterde en meermaals gefotografeerde brocolli is helemaal en compleet opgevreten door de slakken en de zwarte bonen blijken nu een soort van zure vruchten te worden, groeiend en voorlopig bloeiend in hun lampionnetjes.

Verder gebeurt hier niets spectaculairs.

Ik ben druk doende: tassen naaien, toilettasjes ineenknutselen, een laptophoes en een pennenzak. Allemaal dingen voor de medewerkers van het enige goede en degelijke puzzeltijdschrift.




Er zijn al drie tassen klaar.

Straks en morgen de rest.
















En bijna verhuizen natuurlijk.
We zitten nu in het tijdperk van kiezen, weggeven, verkopen, meenemen.

Een reeks kookboeken uit landen dichtbij en veraf kreeg een nieuwe plek bij zus G, een bak lego en oude handleidingen mocht naar nummer vierenveertig verhuizen (haar jongens zijn er heel blij mee), de elektrische pottenbakkersdraaischijf ging vanmiddag naar een Nederlandse koper, mijn autootje zit nog eens vol spul voor de kringwinkel. Ook het containerpark mag me dinsdag weer verwachten. En al de rest gaat met ons of met de dochter mee.

Chaos alom dus, een kat zou er haar jongen niet meer in vinden en ondertussen regent het af en toe gezellig binnen.

En toch zal alles goed komen! Nog even doorbijten en we zitten in ons nieuwe nestje midden in het groen tussen de eekhoorntjes, konijnen, muizen, reeën en vogels van allerlei pluimage. Een mens zou al voor minder wat chaos verdragen!!

Ik ga nu even weg uit blogland. Een maandje er tussenuit om alles geregeld te krijgen en  meubels en huisgerief een nieuwe plaats te geven.

Dus... tot in september! En mocht je nog wat oude spullen nodig hebben, laat maar weten, onze kelder lijkt wel de grot van Ali Baba voor vintage-adepten (genre voorwerpen die we vorig weekend op de brocanteriemarkt in Tongeren zagen)

Daag en tot ziens!

Mijn vakantiegevoel

Een dag te laat voor het vakantiegevoel van de vorige week. Sorry.


Deze week genoten we van:

• een kanjer van een verkoudheid

• een avondje kletsen en zogezegd naaien bij Schoten Stikt

• een parkeerboete op een plek waar ik wel mocht parkeren, netjes in de rij tussen de anderen

• een verloren trouwring

• het leegmaken van de zolder

• vele bezoeken aan het containerpark en de kringloopwinkel

• een  teruggevonden trouwring

• de zon!!!!

Zoals je ziet,  was het niet allemaal even vrolijk, maar eind goed, al goed!!!

Blij

GEVONDEN!

Overal hebben we gezocht en opnieuw gekeken.

En opeens vanmorgen lag mijn dierbare trouwring zomaar voor mijn voeten!

Ik ben zo blij dat ik wel een feestje zou kunnen geven, of minstens een fles bubbels opentrekken.

Dankuwel, iedereen die mijn of een andere engelbewaarder aansprak! Het heeft geholpen.

En nee, ik doe hem niet meer zonder reden van mijn vinger.
En ja, ik zal hem altijd netjes op zijn plaats leggen als ik hem niet draag.
En nee, ik zal er niet meer mee spelen.

En nu ga ik een danske placeren!

Mottige zomerdagen

Ik moet eens even zagen en zeuren. Het moet, want gewoonlijk lucht dat op, alhoewel...

Het begon allemaal met een stomme verkoudheid, gekregen van de echtgenoot die ze op zijn beurt waarschijnlijk uit Engeland meebracht. Die Engelsen mogen hun cadeautjes houden!

Met mijn hoofd vol watten en mijn neus en ogen vol water deed ik woensdagavond aan tafel mijn ring uit. Ik zie hem nog zo voor me liggen.
In de auto onderweg naar Schoten Stikt voelde ik de lege plek aan mijn vinger. Ik wou nog terugkeren, maar in een straat met middenberm is dat niet vanzelfsprekend en ik was al aan de late kant...

En nu is de ring spoorloos!
Niemand die hem gezien heeft.

Ik heb de stofzuigerzak al uitgepluisd, letterlijk inderdaad.
Ik heb de vuilnisbak leeggekieperd.
Ik heb met een lang stok onder de piano gekeuterd.
Ik heb aan de hond en de kat gevraagd of ze iets gouds gezien hadden, nee dus.
Mijn man heeft met de zaklamp onder tafel gezocht, ik heb gisteren nochtans gestofzuigd en gedweild.

Nu zul je zeggen, ach het is maar een ring, maar dat is nu juist het bijzondere: het is niet zomaar een ring.

Jaren geleden kreeg ik van mijn (toen nog niet) man een gouden munt om daar een ring van te laten maken.
Het werden twee ringen, voor elk een (eigenlijk kwam er nog een ring uit, maar dat is een ander verhaal). In een beetje oranje kleur goud, want er zit wat koper bij. 
En toen we later trouwden, hoefden we niet meer op zoek naar een gepaste ring, we hadden onze eigen, speciaal voor ons ontworpen en gesmede ringen.

En nu zijn mijn handen naakt!
Straks wil ik samen met mijn man de hele kamer ondersteboven keren.
Zo'n ring heeft geen pootjes, is het huis niet uitgegaan en houdt zich dus hier of daar onder een kast of een verhuisdoos verscholen.

Ik bid ondertussen alle schietgebedjes die ik ken. Sint Antonius is weer mijn beste vriend, in de hoop dat ik mijn ring weer vind.

Als jullie nu mee duimen, komt alles misschien weer goed!